O Gminie Kolbudy
Gmina Kolbudy położona jest we wschodniej części Województwa Pomorskiego a jej obszar (8280 ha) zajmuje południowo-wschodnią, krawędziową część Pojezierza Kaszubskiego, sąsiadującego z Żuławami Wiślanymi. Gmina stale się rozwija. Z roku, na rok systematycznie wzrasta liczba osób zameldowanych, która przekroczyła już 16 tysięcy. Szacuje się, że liczba wszystkich zamieszkujących na terenie gminy przekracza już 20 tysięcy.
Gmina Kolbudy ulokowana jest na osi głównego szlaku komunikacyjnego Gdańsk - Kościerzyna (droga wojewódzka nr 221) graniczy z Gdańskiem oraz z gminami: Żukowo, Trąbki Wielkie, Przywidz i Pruszcz Gdański. Tworzy ją 15 wsi sołeckich (Bąkowo, Bielkówko, Bielkowo, Babidół, Buszkowy, Czapielsk, Jankowo, Lublewo, Lisewiec, Łapino, Kowale, Kolbudy, Pręgowo, Otomin, Ostróżki) i kilka przysiółków (Miechucińskie Chrusty, Nowiny, Żmijewo, Gołąbkowo, Krymki).
Administracyjnie samorząd wchodzi w skład powiatu gdańskiego z siedzibą w Pruszczu Gdańskim. Ośrodkiem administracyjno-usługowym gminy jest wieś Kolbudy. W Kolbudach znajduje się większość instytucji publicznych. Tu mają siedzibę: Urząd Gminy, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, poczta, placówki świadczące opiekę medyczną, apteki, Nadleśnictwo, Gminna Biblioteka Publiczna, Gminne Przedszkole w Kolbudach, liczne sklepy i zakłady usługowe, Komisariat Policji, spółka wodna „Reknica” oraz Gminny Zakład Usług Komunalnych.
Na terenie gminy znajduje się kilka szkół podstawowych - w tym Zespół Kształcenia i Wychowania w Kolbudach z ogromną salą gimnastyczną i kompleksem sportowym Orlik - oraz Niepubliczna Szkoła Muzyczna I stopnia. Gmina Kolbudy jest również organem prowadzącym dla pierwszej w Polsce szkoły metropolitalnej, wybudowanej wspólnie z Gminą Miasta Gdańska oraz Gminą Pruszcz Gdański. Placówka, do której uczęszczają młodzi mieszkańcy z terenu wspomnianych trzech samorządów mieści się w Kowalach. Opiekę przedszkolną zapewniają zarówno placówki gminne, jak i niepubliczne przedszkola. W sołectwie Łapino działają Warsztaty Terapii Zajęciowej oraz Środowiskowy Dom Pomocy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej prowadzone przez Caritas Archidiecezji Gdańskiej.
Gmina posiada autobusowe połączenie komunikacyjne z Pruszczem Gdańskim, gdzie znajduje się siedziba powiatu. Komunikację z Gdańskiem zapewnia PKS Gdańsk oraz ZKM Gdańsk. W gminie zarejestrowanych jest ponad 1500 podmiotów gospodarczych oraz kilka organizacji m.in. Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie, Towarzystwo Ekologiczne i Stowarzyszenie Przemysłowo-Handlowe. Ponadto w Kolbudach działa bank PEKAO SA oraz oddział Banku Spółdzielczego Pruszcz Gdański (oba banki posiadają bankomaty).
Charakterystycznym dla całej gminy elementem jest dynamiczny rozwój budownictwa mieszkaniowego, indywidualnego i zwartego. Na pograniczu miasta Gdańska i gminy, w Kowalach, powstało nowoczesne osiedle o zabudowie wielorodzinnej (10.000 mieszkańców) i nadal budowane są kolejne bloki. W sołectwie Łapino, w pięknej scenerii zlokalizowane jest luksusowe osiedle domów jednorodzinnych o rezydencjonalnym charakterze. Ten rodzaj budownictwa jest w gminie preferowany.
Władze przywiązują wielką uwagę do ochrony środowiska. Na styku terytorium gminy i miasta Gdańska, w sołectwie Otomin znajduje się wysłużone i mające niekorzystny wpływ, z punktu widzenia ekologicznego, wysypisko oraz zakład utylizacji śmieci w Szadółkach. Gmina sukcesywnie inwestuje w ochronę środowiska, czystość i turystykę. Samorząd z sukcesami zabiega o europejskie fundusze na rozwój infrastruktury.
Nad bezpieczeństwem mieszkańców czuwa Komisariat Policji oraz Straż Gminna w Kolbudach. Gmina współpracuje również w tym zakresie ze Strażą Graniczną. W gminie działają drużyny Ochotniczej Straży Pożarnej z jednostkami w Kolbudach, Lublewie Gdańskim i Pręgowie. Urząd Gminy podjął działania zmierzające do objęcia monitoringiem najbardziej newralgiczne miejsca i obiekty. Gmina Kolbudy jest miejscem wielu wydarzeń kulturalnych oraz cyklicznych imprez sportowych cieszących się zainteresowaniem również poza jej granicami. Za ich organizację odpowiada Referat Oświaty, Kultury i Sportu. Samorząd nie szczędzi starań w przygotowywaniu atrakcyjnej oferty dla młodych oraz najstarszych mieszkańców. Z myślą o tych pierwszych organizowane są liczne zajęcia pozalekcyjne zwiększające aktywność ruchową oraz letnie i zimowe obozy. Dzieci i młodzież mają możliwość szlifowania swoich talentów podczas warsztatów artystycznych funkcjonujących na terenie gminy. W Kolbudach jest również dobrze wyposażony stadion sportowy wraz z kortami tenisowymi oraz kompleks sportowy Orlik. Samorząd nie zapomina o najstarszych mieszkańcach, z myślą o których powstał Klub Senior+. To w nim odbywają się liczne warsztaty i zajęcia integrujące tę grupę, a liczba uczestników świadczy o ogromnym zapotrzebowaniu na tego typu ofertę.
Trzeba podkreślić, że Gmina Kolbudy od dawna cieszy się opinią gminy zasobnej. Pod względem dochodów przypadających na 1 mieszkańca od lat zajmuje czołowe miejsca w rankingach powiatowych i wojewódzkich.
Niemal cały obszar gminy jest skanalizowany, a ścieki odprowadzane są do oczyszczalni Wschód w Gdańsku. Jest też w dużym stopniu zgazyfikowana.
HISTORIA KOLBUD
Pierwsze wzmianki dotyczące Kolbud (niem. Obr./Unter Kahlbude) pochodzą z 1395 roku, kiedy to Wielki Mistrz Krzyżacki, Konrad von Jungingen nadał klasztorowi Kartuzów wieś Bielkowo wraz z przysiółkiem zwanym Kolbudami, gdzie znajdował się młyn wodny. Kolbudy w tym okresie, jak i w późniejszych latach, były jedynie przysiółkiem znacznie większej i zamożniejszej wsi - Bielkowa. Podczas nadawania wsi Kartuzom, w Bielkowie było 45 włók, w Kolbudach zaś jedynie 5 włók i młyn wodny. Mieszkańcy Kolbud jak i Bielkowa, w tym czasie, mieli być wolni od wszelkich ciężarów i zaciągów krzyżackich. Z młyna w Kolbudach korzystały wioski krzyżackie: Lublewo, Kowale i Żuławka, które były zobowiązane do posyłania tam zboża, tak jak miało to miejsce przed 1395 rokiem.
W 1399 roku Konwent Kartuzów wydał wieś Kolbudy osadnikom z Bielkowa, na prawie chełmińskim. Od tej pory mieli oni prawo pobierania dla siebie szarwarków, kar i innych obowiązków, a klasztorowi byli zobowiązani do płacenia czynszu.W II poł. XVI wieku tereny wsi Kolbudy były ciągle własnością kościelną klasztoru w Kartuzach. Wiadomo też, że w tym czasie znajdowała się we wsi karczma (jedna z 34 karczm leżących na terytorium Kartuzów). W 1670 r. osadnicy płacili Kartuzom 3 złote i 10 groszy za użytkowanie terenów wsi Kolbudy, 13 złotych i 10 groszy za użytkowanie hamerni, plus pewną ilość żelaza.
Po okupacji pruskiej, w 1793 r., po 2 rozbiorze Polski, rząd pruski, pod którego władaniem znalazły się te tereny, zabrał dobra klasztorowi Kartuzów, w tym także wieś Kolbudy. 25 marca 1784 roku rząd pruski wydał wieś, w wieczystą dzierżawę, osadnikom, a w 1799 r. pozostawił ten przywilej zagrodnikom. W 1807 r. wieś została włączona do terytorium Wolnego Miasta Gdańska. W 1618 roku karczmę wydzierżawiono Dawidowi Simonowi, który ją zbudował, z czynszem rocznym 10 zł na 9 lat, po upływie których miała ona wrócić, z wszelkimi prawami, do klasztoru Kartuzów.
Kolbudy dzielą się na dwie wsie: Kolbudy Górne - niem. Ober Kahlbude oraz Kolbudy Dolne - niem. Unter Kahlbude. Według Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego i Innych Krajów Słowiańskich, około 1880 r., wieś Kolbudy Górne leżała w powiecie kartuskim, 3 mile od Kartuz, przy bitym trakcie kościersko - gdańskim, nad strugą Reknicą, która w Kolbudach wpada do Raduni, obracając koła młyna znajdującego się w tym miejscu. Kolbudy Górne były najniżej położoną osadą w całym powiecie kartuskim. Razem z wybudowaniami Podwidlino, wieś liczyła 767 morgów, mieszkało tu 149 katolików, 145 ewangelików, 12 zagrodników i 3 gburów. Kolbudy Górne oddzielone były od Kolbud Dolnych mostem na rzece Raduni. Kolbudy Górne leżały po zachodniej stronie rzeki, zaś Kolbudy Dolne po wschodniej. W Kolbudach Górnych znajdowała się szkoła katolicka i ewangelicka. Wieś należała do parafii katolickiej w Pręgowie, zaś ewangelickiej w Lublewie. We wsi znajdowało się wiele obiektów przemysłowych: były tu 4 hamernie żelaza i stali, 2 młyny, 1 cegielnia i 1 piec do wypalania wapna.
Według "Statystyki ludności kaszubskiej" S. Ramułta z 1899 roku, Kolbudy Górne wraz z przyległościami Poldwidlin, liczyły ogółem 405 mieszkańców, w tym 168 katolików Kaszubów, 6 ewangelików Kaszubów, 16 katolików Niemców i 215 ewangelików Niemców.
Kolbudy Dolne zaś, były wsią należącą do powiatu gdańskiego, przy granicy powiatu kartuskiego, leżącą nad rzeką Radunią. W Kolbudach Dolnych znajdowały się 3 hamernie żelaza i stali oraz młyn wodny. Wieś leżała na bitym trakcie kościersko - gdańskim, 2 mile od Gdańska. Należała do parafii katolickiej w Pręgowie, poczty w Lublewie. Wieś jest pięknie położona w wąskiej dolinie otoczonej wzgórzami. Radunia tworzy w tym miejscu liczne zakręty i wodospady.
W 1903 roku właścicielami terenów należących do wsi Kolbudy Górne, byli: Peter Holzrichter, posiadający młyn i hamernię żelaza, G. Monglowski posiadający hamernię oraz Adolf Lorwein posiadający cegielnię.
W 1912 roku właścicielami tych terenów byli: H. Kuschel i H. Winkel posiadający młyn i cegielnię. W tym czasie poczta znajdowała się w Kolbudach, parafia ewangelicka w Lublewie, zaś katolicka w Pręgowie.